Vandaag is bewolkt en echt koud. We besluiten om het wildpark te bezoeken, per slot van rekening hebben we een ommetoer van 120 km hiervoor gedaan. Het blijkt paaseieren dag te zijn dus vele kleine kinderen, vele luide muziek. We mogen aan de helft van de prijs binnen want we staan op hun RV park (allé wat je een camping kunt noemen). De eerste kooi zijn de grizzly- ze zien er schattig uit – nu weten we hoe ze er in het echt uitzien. Het park is bijzonder klein en echt veel is er niet te zien. In een uur tijd (en we hebben echt moeite gedaan om alles te bekijken en te herbekijken) staan we terug buiten. Het is amper 2u – grijs en een deprimerende campground. Ik maak gebruik van de wifi om op te zoeken welk provinciaal park in de regio open is. Ik vind er eentje op 35 km – op weg naar Revelstoke onze volgende bestemming. De campground gaat pas 15 mei open (zoals zoveel) maar de poort is niet gesloten. We wagen het er op. Als het toch gesloten is kunnen we nog steeds terugkeren (want we hebben per slot van rekening betaald nietwaar). Via een gravelroad (soms echt cross country – ik doe op een bepaald moment mijn ogen dicht – ik durf het niet meer aanzien) maar Nico rijdt beheerst door (oh help wat doe ik hem aan). We komen aan op de campground – verlaten. Eindelijk na een week Canada heb ik het gevoel om in een echt Nationaal Park toe te komen. OK we moesten daarvoor een rough road nemen maar het resultaat is fenomenaal – een bevroren meer, en echt middenin de natuur. En ja ook het eerste wildlife zien we: twee zeearenden zitten op een boom voor zich uit te staren (in een bevroren meer niet veel vis zeker?), een bever zwemt voor ons (hoe kan dat in een bevroren meer? - telkens wanneer er een scheur in het ijs zit komt de bever naar boven – wonderbaarlijk niet) twee herten passeren 's avonds al grazend en een forel mist zijn sprong en belandt op het ijs – met elilepsie stuiptrekkingen slaagt hij erin om terug in het water te belanden.
Nico vindt overal grote blokken hout en hij slaagt er in om een megagroot vuur te maken – en dat is nodig wat koud zal het hier worden.

DAG 8/
Vandaag terug de unsealed road naar Chance. Vandaag rijden we naar de Rocky Mountains dus sneeuw en koude wacht op ons. Eenmaal terug op de sealed road merken we dat onze ruit vooraan een barst heeft van 50 cm. Daar waar er reeds een kleine breuk was is nu door de combinatie van koude en warme blazer gebarsten. Damn it. Volgens de verzekering dragen wij 350$ van de kosten als er glasschade is, maar dit was natuurlijk reeds bestaande schade. We beseffen nu dat we geen kopie gekregen hebben van het formulier waar de schade, km en benzine op stond. Hopelijk is dit normaal. We besluiten om verder te rijden en aangekomen in Revelstoke te bellen. We tanken nog maar eens 70 liter (man dit beestje zuipt zich te pletter). Om 11u komen we toe in Revelstoke - op naar de KAO campground die volgens de website year round open. De sneeuw ligt nog zeker 50 cm hoog - hier kamperen? We checken in - een chinees komt naar ons toe en kijkt ons toe - jawel we kunnen hier staan voor 20$ (met electriciteit - geen water - logisch nietwaar). We bellen Canadream maar daat vertellen ze ons dat dit geen emergency is en we terug moeten bellen op dinsdag. Hoe voorkomen dat de ruit verder barst? Niet. Het chineesje komt kijken en geeft ons plakband. Geeft toch een iets beter gevoel niet.
Straks te voet naar de stad. Volgens de GPS slechts 4km - chineesje verklaart ons zot. Maar zo ver is het nu ook weer niet hé.