DAG 4
Terug vroeg uit de veren. Tijdens het academiejaar geraak ik met moeite uit mijn bed en nu ben ik elke dag om 7u klaarwakker. Het zal wel iets te maken hebben met de time zone. Terwijl ik naar het toilet wandel kom ik een eekhoorntje tegen, vliegen twee robins mij voorbij (roodborstje alleen veel groter dan de Europese) en zie ik de zon schijnen op het meer. Zo wil ik elke dag wakker worden. Na een heerlijk ontbijt besluiten we om een wandeling te maken: the big douglas Fir loop. Een mooie wandeling tot aan een mega grote en oude boom maar loopt het pad dood – er zit niets anders op dan op onze passen terug te keren.
Het is 9u en we vertrekken richting Hope. De zon zit uit en een mooie blauwe lucht spint zich voor ons uit. Voor we doorrijden, stoppen we bij Walmart om picknick stoeltjes te kopen en te tanken. Nico besluit om 100 liter te tanken (gisteren nog maar 50 liter getankt) – de tank zit amper ¾ vol. Ik vrees dat we aan 25 liter per 100 km zullen zitten. Niet te geloven hé. De prijs van de benzine schommelt ongelooflijk. Blijkbaar zijn er vaak lokale taksen die de prijs ongelooflijk doen stijgen zoals bv. In Vancouver. Wat compleet absurd is, want Vancouver ligt op de grens met de US en blijkbaar gaan alle canadezen gewoon over de grens want de helft goedkoper. En als je dan meteen een tank van 150 liter kunt voltanken – ja dan kan dit wel wat schelen, nietwaar.
In Hope rijden we meteen naar de campground: Othello Tunnels (met wifi!). De camping is heel oubollig maar de service des te aangenamer. We zoeken een plaatsje in de zon en na ons middagmaal vertrekken we meteen naar de Othello tunnels – begin 20e eeuw op spectaculaire wijze gegraven. Maar de tunnels zijn nog gesloten (winter) en dus nemen we op aanraden van de campground manager een wilderness trail. Berg op en berg af: intensief maar een zeer mooie wandeling. 's Avonds Tortilla's in onze gezellige camper en je gelooft het niet maar we gaan weer vroeg naar bed. Wedden dat we morgen om 7u weer klaarwakker zijn?

Jawel! Om 7u terug klaarwakker. Geen kaas om te ontbijten, dus dan maar een eitje gekookt. Op naar Hope om er wat kaas te kopen. Buiten de winkel staat een prachtige boxer, eerst even strelen natuurlijk. Zo'n rustig, zo zacht en zo mooie hond. En dan op naar Manning Park.
We stijgen snel en hoe langer hoe meer sneeuw naast ons. De weg is vrij maar de meters hoge sneeuw maakt indruk op ons. Soms zijn de verkeersborden naast de weg nog maar net zichtbaar boven de sneeuw. De hoge toppen, de hellingen waarlangs duidelijk lawines naar beneden zijn gekomen, de picknickplaatsen bedolven onder de sneeuw. Nico heeft eentje uitgetest en zakte diep in de sneeuw weg waardoor hij vlug terug was. We rijden verder naar Princeton waar we nog maar eens 50 liter tanken (en wij zijn niet eens 400 km verder weg – leve onze zuinig mobiel thuis) en we stoppen langs een prachtige rivier waar we genieten van de zon en ons boekje.

Het uitzicht vanuit ons bed is adembenemend. De oevers van de rivier zijn bedekt met sneeuw en wij zitten in ons t-shirtje in de zon.
Ondertussen het eerste wildlife gezien maar we reden net te snel om te detecteren welk soort hertachtigen het waren. Vanavond aan het kampvuurtje zullen we genieten van de stilte en het kabbelende water.



DAG 5:
Je gelooft het nooit: om 7u terug klaarwakker! Ontbijt klaargemaakt en hop tegen 8u waren we weer op weg. We rijden langs oude goudmijn dorpjes, prachtige valleien en komen zo aan Okanagan meer. We rijden eerst naar Okanagan Falls – wat eigenlijk geen watervallen zijn – niet meer dan een kabbelend beekje. De campground vinden we maar niets – eigenlijk zijn we een beetje ontgoocheld in de parken. Ze liggen meestal naast een drukke weg (dus voor de rust hoef je het niet te doen), ze zijn klein en basic (dus voor het comfort hoef je het niet te doen), er zijn geen trails en ze kosten eveneel als de commerciële campgrounds waar je dan wel full service hebt. Vooral het onbreken van trails ontgoocheld ons. We rijden door naar Kelowna omdat er volgens onze informatie hier wel trails zijn. Er schijnt een waterzonnetje - het is nog steeds 16° - dus we kunnen nog steeds buiten leven ook dit vinden we leuk. We komen om 11u toe in Bear Creek – en er is wel wat volk op deze campground. Het is dan ook de vooravond van Easter weekend (easter friday = public holiday). We maken een wandeling langs de canyon trail – mooie canyon maar een wandeling van amper een uurtje. De zon geraakt meer en meer omsluierd waardoor het fris wordt.

DAG 6
Terug om 7u uit de veren. Overal worden de kampvuurtjes aangestoken. Kamperen in canada heeft toch wel iets van luxe - de caravans die we hier hebben zien binnenrijden gisteren (en het waren er veel!) zijn helve huizen die dan nog eens aan alle kanten kunnen uitgetrokken worden - ze zijn allemaal gloednieuw en ze worden getrokken door een pickup die als ze vertrekken eerder klinken alsof een truck passeert. Wij dachten dat we een enorm grote camper (RV) hadden maar wanneer we alle andere caravans, fith wheels en motorhomes zien dan blijkt onze toch een beetje een kleintje te zijn.
Vandaag rijden we richting Kekuli bay- terug een provincial park. We hopen dat er deze keer wel wat trails zijn. Het is vandaag bewolkt met zon en tussendoor zien we felblauwe lucht. We rijden de campground aan een mooie baai aan een groot meer middenin de bergen op. Plaats genoeg - we zoeken een plaatsje in de zon. Er vertrekt inderdaad een nature trail vanop de campground. Eigenlijk gewoon een toertje rond de camping. De provincial parks in Canada ontgoochelen mij behoorlijk. We wandelen graag en de mooiste wandeling die we tot nu toe gedaan hebben, hebben we als tip gekregen van een privé campground. We besluiten om dan maar een wandeling langs de weg te doen -langs het meer. Natuurlijk mooi, maar langs een trail wandelen is toch meer wat ik van Canada had verwacht. Wanneer we terug naar de campground wandelen, schijnt de zon onwaarschijnlijk. Korte broek, topje : heerlijk. Later blijkt dat we beiden rood verbrand zijn.
Op de campground zitter er overal rodents (knaagdieren) - we zien ze voor onze camper zitten en ze zijn ongelooflijk schattig. We vragen aan de host welke beestjes dit zijn: blijkbaar marmotjes. Blijkbaar zater er vorig jaar meer dan 400 marmotjes op de campground en hebben ze er meer dan 300 naar een afvalstortplaats gebracht. De kleine 100 die er nu nog zitten - zijn genoeg om te observeren.
's avonds kampvuurtje en heerlijke biefstuk.

DAG 7:
Vandaag laat opgestaan: het was 7u45 hi hi
Donker wolken: vandaag zeker regen. We rijden naar Kamloops omdat er daar een natuurpark is met een RVpark (met wifi!). De camping is om bij te huilen. Nu weten waarom de provincial parks zoveel succes hebben en waarom zelfs Othello campground een zegen was. Gelukkig is dit maar voor 1 dag.