Deze morgen om 7u opgestaan en de auto in richting A'dam. Slechts 235 km naar ons hotel. Het is mistig en koud terwijl men net mooi weer voorspeld had. Om 11u15 komen aan in ons hotel die gebouwd is langs de autostrade. Terwijl inchecken horen we de receptioniste aan de telefoon zeggen dat er veel bloed is – waarschijnlijk iemand die gevallen is – denken wij. Terwijl we wachten op de shuttle naar de Airport, horen we de sirene – waarschijnlijk de ambulance voor die persoon die gevallen is. Maar plots stormt de politie met kogelvrije vesten binnen en trekken ze hun pistool. Nog geen minuut later nog een bende flikken – duidelijk paniek. We horen iemand aan de receptie zeggen: we moeten nu het hoofd koel houden. Plots wordt alles hermetisch afgesloten en mag niemand het hotel nog uit. Drie ambulances komen toe en nog meer agenten met kogelvrije jassen. Het voelt niet echt veilig aan. Achter ons zit een koppeltje. De politie begint met hen te praten, plots worden ze beiden in de boeien gezet. Er wordt een politielint afgespannen. De recherche komt binnen – ja er is duidelijk iets aan de hand. Na 20 minuten worden de verdachten afgevoerd en mogen ook wij het hotel verlaten. Welkom in A'dam. Later lezen we op teletekst dat er een schietaccident in het hotel was tussen 4 gasten, waarbij één vrouw schot in haar hoofd heeft gekregen en dus ernstig verwond is. De drie medegasten zijn dus in boeien geslaan, maar voor de rest één groot mysterie. Vol bewondering kijk ik naar de receptiemedewerkers. Het schietaccident met blijkbaar zeer veel bloed was nog maar net gebeurd toen wij aan het inchecken waren, en men stond ons te woord alsof er niets aan de hand was. Zelfs geen beetje paniek.Enfin wij dus maar met de shuttle naar Airport waar de trein richting A'dam nemen (6,7 euro H/T – per persoon) In het centraal station volgen we de stroom mensen en proberen we de sfeer van deze stad op te snuiven. We wandelen langs de grachten en verkennen straatje per straatje de stad. Aan de musea staan zo'n lange rijen dat het bezoek aan de musea voor een andere keer zal zijn. Uiteraard wandelen we in de Walletjes – het is een bijzonder vreemd gevoel. Toeristen van allerlei slag – ook gezinnen met kleine kinderen wandelen tussen de prostituees en de coffee shops alsof het meest alledaagse is. Het was voor mij de eerste keer dat ik in Amsterdam was. Het is een bijzondere stad want je hebt het gevoel dat je eerder in een groot dorp bent, dan in een hoofdstad. De vele kleine steegjes, de duizende fietsen, de grachten zijn absoluut charmant maar toch mist het iets van de grandeur van andere hoofdsteden. Geen majestueuze gebouwen of kerken, vooral gezellige dorpsstraatjes. Terug naar het hotel, de rust is ondertussen teruggekeerd alhoewel er nog steeds een politiewagen staat. We trekken ons terug op onze mega grote kamer en genieten van een fles Australische wijn
Vroeg opgestaan weeral – met de shuttle naar de airport. Ik vind niet meteen de vlucht terug – logisch want ze hebben zonder ons te verwittigen de vlucht met 30 minuten verlaat. We zijn hier dus echt te vroeg. Brood en kaas gekocht bij Albert Heijn en dus tijd voor een lekker ontbijt. Wanneer we willen vertrekken komt de politie de ganse uitcheckbalie uitkammen. Ze draaien stoelen, tafels om, zelfs de dozen met papier worden door de scanner gehaald. Hierdoor loopt het inchecken vertraging op; waardoor we in London nog welgeteld 45 minuten hebben om onze volgende vlucht te halen, volgens onze papieren hebben we 90 minuten nodig. Een sprint tegen de tijd, maar die we net op tijd halen. Blijft de vraag of onze bagage ook zo snel is. De vlucht naar Toronto duurt 8u30 en gezien het een dagvlucht is, kijken we naar filmpjes zoals Australia (nog maar eens), Slumdog millionaire. Wanneer we landen in Toronto blijkt dat we maar 30 minuten hebben om onze vlucht te halen. Maar nu moeten we nog eerst door migration, onze bagage oppikken en deze terug inchecken. Onmogelijk lijkt het ons, vooral wanneer blijkt dat we zo maar eventjes naar de andere kant van de nieuwe luchthaven moeten stappen. Aan migratie loopt het vlot (wat een verschil met US), op onze bagage moeten we lang wachten, de tijd loopt – we hebben nog 5 minuten. Terug bagage inchecken en jawel ze staan op ons te wachten (You will have to run, ha ha) – nog maar eens door security en nog maar eens zeggen ze ons: They are already boarding, you will have to run. En jawel we hebben het vliegtuig en zitten ondertussen in ons hotel. Naast de deur burrito's gegeten en vroeg naar bed ... toch volgens Vancouver timezon
Terug vroeg opgestaan- logisch als je om 21u in je bed kruipt en je wel 6 timezones hebt doorkruist.
We maken een wandeling - op zoek naar een supermarkt. Ons GPS-systeem werkt feilloos en nog geen 30 minuten later hebben we ons grootwarenhuis – het blijkt een chinees grootwarenhuis te zijn – we lopen de gangen door en we hebben echt het gevoel van in een foute winkel te zijn. Dit is niet Canada maar een louche winkel in Beijing. We kopen één en ander aan. Alles is toch echt wel veel duurder. We kijken onze ogen uit wanneer we de prijs zien van alles – zelfs de US is que voedingswaren veel goedkoper. Niet aan te doen – eten moeten we dus kopen we alles wat we nodig hebben en kunnen dragen. Onderweg eten we mierzoete chinese koekjes als ontbijt- bahh Wewandelen terug naar hotel, pakken in en gaan naar buiten in de zon zitten. Ruim 20 graden – niet te geloven. Terwijl we vlogen over Canada zagen we overal dikke pakken sneeuw – ook als we nu rondom ons kijken zien we overal sneeuw en toch is het hier 20graden en een heerlijke zon. Om 11u30 komt het busje van Canadream ons ophalen in het hotel. Wij krijgen alle uitleg – nadien blijkt dat ze toch wel en ander aan vergeten zijn – gelukkig zijn we doorwinterde campers. GPS-systeem en weg zijn we. Nog eerst even tanken: 50 liter en de meter verandert niet ??? zou het kapot zijn? We cruisen door Canada aan een gezapig tempo – we stoppen aan Safeway doen onze final aankopen en krijgen Safeway kaart wat ons meteen 20$ winst oplevert en op naar Cultus Lake Provincial Park. Plaatsje aan het meer in de zon. We genieten van de zon. 's Avond steken we met sprokkelhout een vuurtje – onze buur geeft ons meteen een hele stapel brandhout. Uit vriendelijkheid ... alhoewel waarschijnlijk had hij gewoon last van de rook – met zijn droog hout was hij zeker dat er geen rook meer was. Vlees gebakken, kazakken, slaatje: heerlijk toch. Het blijfft klaar tot 20u en we konden in korte broek blijven buiten zitten tot 21u. Fantastisch hé.